Introductie
 
In Europa geldt voor werknemers in alle sectoren de norm van maximaal gemiddeld 48 uur arbeidstijd. De transportsector was echter lang van deze norm uitgezonderd vanwege de bijzondere (mobiele) aard van de activiteiten. Bovendien viel het rijdend personeel op wagens vanaf 3,5 ton al onder haar eigen rij- en rusttijden verordening (3820/85). De Europese Commissie stelde echter in 1998 voor om deze uitzondering ongedaan te maken. Volgens de Commissie boden de rij- en rusttijdbepalingen onvoldoende bescherming aan de werknemers en zij wilde de rij- en rusttijden verordening uitbreiden met een arbeidstijdnorm van gemiddeld 48 uur per week.

Onder deze 'dreiging' heeft de Commissie werkgevers en werknemers gevraagd om zelf Europese regels met elkaar af te spreken. Lukte dat niet, dan zou aanpassing van verordening 3820/85 een feit zijn. Het bleek echter niet mogelijk voor werkgevers en werknemers om het volledig met elkaar eens te worden. Wel werd duidelijk dat de sector de wens had dit onderwerp niet in de Verordening maar in een aparte richtlijn te regelen. De Europese Commissie is vervolgens zelf aan de slag gegaan.

In 2002 werd al het niet-rijdend personeel en rijdende werknemers op auto's die niet onder Verordening 3820/85 (nu: 561/2006) vallen, onder de algemene arbeidstijdenrichtlijn gebracht. Voor mobiele werknemers die wel onder verordening 561/2006 vallen heeft de Commissie een apart voorstel voor een richtlijn gemaakt. Hierbij is wel gebruik gemaakt van de discussies die zij heeft gevolgd in de dialoog tussen sociale partners.

Na enkele jaren uitstel wegens meningsverschillen tussen de Europese Commissie, het Europees Parlement en de Europese Raad is de 48-uur arbeidstijd ook voor mobiele werknemers op auto's boven de 3.500 kg, ofwel 3,5 ton, een feit geworden.

Meer info over dit onderwerp is te vinden onder de sublabels Politiek - toegankelijk voor elke bezoeker - en Praktijk - alleen toegankelijk voor leden van TLN.