Vandaag staan vijf boerderijen en twee losmomenten (één in Veghel en één in Zonhoven België) op de planning. We rijden door het heuvelachtige Limburgse landschap, het vertrouwde werkterrein van Jolanda. ‘Deze regio is echt mijn thuis,’ vertelt ze. ‘Ik ken de bedrijven en rij dezelfde routes. Dat geeft me rust.’ Bij de eerste boerderij gaat de achteruitrij-camera aan en stuurt ze de wagen soepel het erf op. Het is indrukwekkend om te zien over wat voor soort smalle landweggetjes je als RMO-chauffeur soms moet manoeuvreren.
Voor Jolanda verveelt het uitzicht op de koeien nooit. Haar man Jos droomde ervan RMO-chauffeur te worden. De agrarische sector trok hem enorm. Na jaren rijden voor verschillende werkgevers kreeg hij de kans om een RMO-bedrijf over te nemen. ‘We hadden twee kleine kinderen en kwamen allebei niet uit een ondernemersfamilie. Toch hebben we de sprong in het diepe gewaagd en zijn we er samen vol voor gegaan.’ In het begin reed vooral Jos op de wagen en regelde Jolanda het werk op kantoor, zoals administratie en HR-zaken. ‘Nadat ik mijn ondernemersdiploma had gehaald, zei iedereen: je moet nu ook je groot rijbewijs halen. Na mijn eerste rit was ik meteen verkocht.’ Op donderdag past Jolanda op haar kleindochter. Dat kan dankzij haar zoon, die ook veel voor het bedrijf rijdt, en twee vaste medewerkers. Jolanda lacht: ‘Mijn kleindochter is net zo dol op koeien als ik.’
De ochtend begint zonnig, maar het gaat al snel regenen. ‘Mijn kapper zegt altijd dat ze aan mijn haar kan zien dat ik veel buiten werk,’ vertelt Jolanda, die er graag verzorgd uitziet. ‘Boeren vragen ook weleens of ik niet bang ben om mijn mooie nagels te breken. Maar ik ben er trots op dat ik vrouw ben. RMO is vrouwvriendelijk werk in een mannenpak.’ Het onderwerp vrouwen in de sector komt meerdere keren ter sprake. In de wagen is de melkslang bijvoorbeeld iets lager geïnstalleerd, zodat Jolanda niet boven haar macht hoeft te werken. En als de dop op de melkkoeltank net iets te strak is aangedraaid, haalt ze met trots een zelfgemaakte oliefiltertang tevoorschijn. ‘Wie niet sterk is, moet slim zijn.’
Na een laatste penicilline-test rijden we door naar de laatste losplek van de dag. ‘Je rijdt de hele dag met geld van andere mensen’, merkt Jolanda op. ‘Dat maakt dit werk zo bijzonder en waardevol.’ Onderweg zwaaien we naar concullega’s. ‘RMO-transport is een kleine club en zeker in de regio kennen we elkaar,’ zegt ze. Over ‘clubs’ gesproken: Jolanda is actief TLN-lid. Ze is lid van het bestuur van regio Zuid, bestuurslid van de deelmarkt RMO, zit in de klankgroep KTO Zuid en actief binnen de sociale commissie. ‘Al vanaf het moment dat we ons bedrijf begonnen, zijn we lid van TLN. Ik vind het belangrijk om ook zelf actief bij te dragen. Zo blijf ik op de hoogte van ontwikkelingen en kan ik mijn mening laten horen. Als je iets voor elkaar wilt krijgen, moet je er wel iets voor doen. Daar maak ik graag tijd voor.’
Dit artikel is gepubliceerd in het KTO Magazine 2026. Tekst & beeld: Denise van Vliet
